Raf Walschaerts- Jongen toch

De voorstelling Jongen toch heb ik twee keer gezien. Wat ik was vergeten is dat ik Raf samen met zijn broer, als het duo Kommil Foo ook al eens in het theater heb gezien. Ik vind Raf ijzersterk. Met zijn prachtige stem zong hij soms prachtig gevoelige liedjes, waar je mee in slaap wil vallen, en soms humoristische, bijvoorbeeld over een stier die koeien neukt. Vaak vind ik cabaretiers saai, omdat ze niets te vertellen hebben. Raf Walschaerts had daarentegen een boeiend verhaal. Het was een literair hoogstandje onder de cabaretvoorstellingen, omdat Raf zijn verhaal afwisselde met anekdotes en grappen die hij vervolgens ook nog eens liet terugkomen. Raf hield de aandacht constant vast en boeide me de tweede keer dat ik de voorstelling zag weer. Zowel Raf als de voorstelling is intelligent, muzikaal, interessant en ijzersterk. Een echte aanrader.

Koningstheateracademie/ Cabaretfirma PIETER BOUWMAN/ MARCO HORTA LOPES

Het doel van Pieter en Marco was om in één dag een voorstelling te maken, als meester en leerling. Dat is gelukt. Als thema hadden de twee mannen hun leeftijdsverschil genomen. Zo begon de voorstelling met Pieter in een bad, die door Marco gewassen werd. Verder ging het over Pieters slechte conditie en zijn onbegrip over de I-pad. Marco had de lachers op zijn hand toen hij playbackte op een nummer van B-brave, een Nederlandstalige boyband, en uiteindelijk poedersuiker over zich heen gooide. Ook ging hij in een prinsessenjurk met een spiegel langs het publiek als een soort Jomanda. Een bijzonder geslaagde humoristische voorstelling.

Demarrage

Demarrage gaat over Jeanne d’Arc. Tijdens de voorstelling regende het en buiten gingen we bij een vrouw in krijgerskostuum en met kort haar aan tafel zitten. Daar begon ze, na een tijd stilte, haar relaas. Over haarzelf en haar positie als vrouw. Dat ze bijvoorbeeld geen kinderen wilde, en geen zin had om de leiding te geven aan één man. Ze kon veel meer aan, een heel legioen. Later kwam er een man bij, haar krijgsmakker Gilles. Hij relativeerde Jeannes woorden enigszins. Het publiek moest uiteindelijk op ijzeren hobbelpaarden gaan zitten. We trokken ten strijde. Daar waren we dus al die tijd op voorbereid!

 

FC Bergman- Van den vos

Vorig jaar was ik naar 300 el x 50 el x 30 el van FC Bergman geweest, dus mijn verwachtingen waren hooggespannen. Deze zijn helemaal waargemaakt. De voorstelling is visueel heel sterk. Weer is er een immens podium. Vóór is er een groot zwembad, achter een bos. Een ‘vos’ maakt de buurt onveilig en daar moet iets aan gedaan worden. Er wordt live op het podium gefilmd, maar er worden ook beelden geprojecteerd die eerder opgenomen zijn. Er komt zelfs een stukje horror in voor, dat zo gruwelijk is dat het moeilijk is te blijven kijken. Een huiveringwekkend sterke voorstelling, waar de mogelijkheden van het theater ten volle gebruikt zijn.

De Vagina Monologen: Anne van Veen, Hetty Heyting en Angela Groothuizen

Het was misschien een niet voor de hand liggende keuze om naar De Vagina Monologen te gaan, omdat het ook nog eens lady’s night was. Niet echt de plek waar je een 17 jarige jongen zou verwachten. Een jongen van het personeel zei lachend: “Ga je naar de Vagina Monologen?’ Anne van Veen, Hetty Heyting en Angela Groothuizen waren voor die avond de drie vrouwen die de monologen mochten voorlezen. Centraal in elk verhaal stond de vagina. Ik was erg onder de indruk van de drie vrouwen, die alledrie iets toevoegden en op hun eigen manier de verhalen brachten. Anne van Veen (dochter van) vertelde een verhaal  over een vrouw die van haar man haar vagina kaal moest scheren. Hij had seks met andere vrouwen omdat zijn vrouw zich niet wilde aanpassen voor hem. Wanneer Anne een Duitse psychiater nadeed die uitriep: “Je moet niet zo egoïstisch zijn, in een relatie is het geven en nemen!’ bulderde ik van het lachen. Voor me hoorde ik een vrouw zeggen: ‘Hé, dat is een mannenlach.’ De stukken waren soms ook erg ernstig, bijvoorbeeld over walgelijke verkrachtingen, waarbij de vagina werd beschreven als vuilstort. Ook bij het stuk waarbij de vrouwen allemaal verschillende kreunen nadeden, van de babykreun tot de hondenkreun, barstte ik in lachen uit. Ook daar werd bij mij de juiste snaar geraakt. Een leerzame avond, misschien zelfs vooral voor mannen.

De Grote Improvisatieshow- Tijl Beckand, Ruben van de Meer, Jamai Loman, Rick Paul van Mullingen, Wilko Terwijn

De Grote Improvisatieshow… Ik ging erheen omdat ik benieuwd was hoe Tijl en Ruben live zouden overkomen. Ik dacht dat het een vermakelijke avond zou worden en dat werd het ook. De Grote Improvisatieshow is ook op tv geweest, en in het theater was het niet erg anders. Het was een aaneenschakeling van improvisatiespellen, die heel vaak letterlijk uit ‘De Lama’s’ kwamen. Voor een onderdeel was een vrijwilliger nodig. Ik stak m’n hand op en werd uitgekozen. Jamai stelde me allerlei vragen, van m’n hobby’s tot m’n beste vriendin. Ik vertelde onder andere dat ik in mijn eentje naar het theater was gekomen en dat ik recensies schreef. De acteurs speelden m’n leven na. Ik moest in een toeter knijpen als iets niet klopte en bellen als iets wel klopte. De daaropvolgende scène was erg grappig. Ik (gespeeld door Tijl) lag in bed mijn beste vriendins naam te kreunen. Daarna kneep in de toeter; het klopte niet. Daarna kreunde ik (Tijl) Jamai’s naam. Jamai drukte m’n vinger tegen de bel. Later die dag gaf ik (Tijl) Nederlandse les aan Afrikaners, die ik vervolgens als slaven behandelde. Vervolgens zei ik (Tijl) dat ik gek was op zwarte mannen. Ik belde daarna, het klopte enigszins. Daarna kwamen alle Afrikaners op me (Tijl) af met grote piemels, die ze tegen mij (Tijl) aanzweepten. Die avond was ik continu het onderwerp van de grappen. Mijn hobby keramiek, het schrijven van recensies, maar vooral mijn homoseksualiteit kwamen continu terug. Dan ging het over mijn moeder, dan weer over mijn vader en dan over mijn zusje. Het meeste vond ik wel grappig, maar het homoseksuele gedeelte begon ik flauw te vinden. Het was vaak plat en smaakloos. de strekking: piemels, pijpen en kontneuken. In het moordspel was ik de moordenaar, waarbij de acteurs elkaar zonder tekst moesten duidelijk maken dat ik de moordenaar was, door me uit te beelden. Later in de show was er een scène waarin Wilko Terwijn, een dikke harige man, zich moest uitkleden en moest doen als of hij graag jongens van 17 knuffelde (ik dus). Ik rende snel de deur door en Wilko rende me in onderbroek achterna. Er werd mij gezegd dat ik moest gillen en dat deed ik. Daarna rende ik weer naar m’n stoel en kwam hij alsnog tegen me aanstaan. Het rook naar een vieze mengeling van aftershave en mannenzweet. Ergens op het eind zei Tijll als grap dat mijn vader me na de show, opgehangen in mijn kamer, zou aantreffen, waarna hij zei dat ik me niet moest ophangen, want dat zou niet leuk zijn voor de show. Die opmerking vond ik persoonlijk écht te ver gaan, omdat ik zelfmoord geen onderwerp vind om grappen over te maken. De grappen raakten me geen van allen, omdat ik wist dat het niet persoonlijk was. Bovendien had ik er zelf om gevraagd. Uiteindelijk vond ik het ook wel een eer dat de halve voorstelling over mij ging. Al met al had de voorstelling een goed tempo en zat vol rake grappen. Improviseren konden ze als de beste, en in de zaal werd veel gelachen. Een geslaagde avond, waar ik veel heb gelachen, al was het vaak uit een vorm van ongemakkelijkheid.

Afterparty- Carice Crutzen, Marie-Lousie Stheins en Renée Fokker

Twee vrouwen, Marie-Lousie Stheins en Renée Fokker, gaan samen op vakantie en komen daar een derde vrouw, Carice Crutzen tegen, die een van de vrouwen goed kent. Marie-Lousie Stheins is hilarisch als nerveuze burgerlijke vrouw die het de hele tijd over haar overeden man en zijn multifunctionele zakmes heeft, Carice Crutzen overtuigend als zwoele sensuele drinkende vrouw. Het stuk is het ene moment hilarisch en dan weer meeslepend, en het genre tragi-komedie past er dus perfect bij. Iets slecht was ook bijna niet te verwachten met drie topactrices, die zowel groot als geloofwaardig speelden, een top scripschrijver, Frank Houtappels, die onder andere Gooische vrouwen en ‘t Schaep schreef én een top regisseur, Michiel van Erp, die de voorstelling baseerde op zijn documentaire I’m a woman now. Ik herkende in het stuk letterlijke passages uit de documentaire. Een interessant stuk, waar alles in het midden op z’n plaats valt, en dan de échte emoties pas echt loskomen. Een geweldig stuk, die meer bezoekers verdient!

Wende Snijders- Last Resistance

Wende Snijders voorstelling is bijzonder, mysterieus, groots en artistiek. De show begint met een groot fel licht, waarna hij uit het begint. Bam. Wende staat samen met drie muzikanten op het podium. In het begin bestaat de begeleiding louter uit drum. Later komen er ook melodieuze instrumenten bij. Waar de voorstelling naartoe leidt blijft spannend. Alsof je door de mist rijdt; je kan niet ver naar achter kijken en ook niet naar voren, je bent in het moment. Het gebruik van licht en het podium is spectaculair. Het is moeilijk op te maken wat er allemaal op het podium staat, maar het effect is des te groter. De prachtige projecties  en lichteffecten zijn gelijkwaardig aan de muziek. Naast haar zang en haar liedjes profileert ze zich door haar uitstraling en haar dans. Een psychedelische theatrale voorstelling, die veel meer is dan een concert.

Jan Rot- Nummerrr 1 !!!

Dit was de tweede keer dat ik Jan Rot zag optreden, opnieuw in de kleine zaal. Deze keer zong hij vertalingen van nummer 1-hits uit zijn eigen tijd. Het waren prachtige vertalingen en zijn vertolkingen waren aangenaam en eigenzinnig. Vooral interessant waren de verhalen achter de nummer 1-hits van artiesten. Zo vertelde hij over één van de eerste nummer 1-hits, Happy birthday. Het was origineel een liedje van een juf, die een boekje had gemaakt met kleuterliedjes. Daarin stond ook een liedje dat de juffrouw zong naar haar kinderen en dat de kinderen terug zongen naar hun juf. Dat werd uiteindelijk door een van de kinderen toen hij ouder was in een musical gebruikt, maar dan als verjaardagsliedje. Dat werd uiteindelijk een hit. Later zag die kinderjuf iemand op tv haar liedje zingen en zei ze haar neef dat dat haar liedje was. Die heeft er patent op aangevraagd en nog steeds komen er duizenden euro’s per jaar aan auteursrechten binnen. Hij vertelde ook over het zoeken naar de juiste vertaling. De zin You have a fast car uit Tracy Chapmans nummer Fast car vertaalde hij met Jij rijdt een Roys Royce, en Red red wine van UB40 vertaalde hij met Wit wit bier (want Rode rode wijn was immers twee lettergrepen te veel). Het was een leerzame avond, met een duidelijke lijn en leuke verhalen.

Maartje en Kine- Vreemd Folk

Twee jeugdige vrolijke ‘meiden’, die doen alsof zij optreden in een cruiseschip voor singles. Kine komt uit Noorwegen, Maartje uit Houten. Kine speelt viool, Maartje accordeon. Verder speelt Maartje verschillende gitaar-achtige instrumenten en spelen ze beide ukelele. Ze laten Ierse en Noorse volksmuziek passeren, maar brengen ook klassieke muziek onder de aandacht. Ze vertellen af en toe interessante verhalen en de liedjes zijn best grappig. Een duidelijke rode draad of boodschap ontbrak echter. Op een gegeven moment gingen ze in de zaal kijken of er leuke mannen waren, maar steeds zeiden ze dat er geen waren. Een tijdje later wees Kine naar mij en ging met mij in gesprek. Ik was wel vereerd. Ze barstten we in lachen uit toen ik zei dat ik in 5 gymnasium zat. Ik was te jong. Het was een grappig gesprek. Die avond hoorde ik nog vak m’n naam langskomen. Het was een leuke vrolijke muzikale voorstelling, waarbij vooral het speelse jolige erg leuk was om te zien.